[AFAL]แฝด Tychzen

posted on 24 Apr 2014 00:08 by cassis-tatsuya
 
 
 
 
 
 
*ห...หลบตา*
 
 
 
♦♦♦────────────────────────────────♦♦♦
 
 
 
**เนื่องจากเหตุการณ์มิวเทชั่นของแฝดเชื่อมต่อกัน
เกรงว่าอาจจะอ่านกันแล้วมึนๆ
ขออนุญาตรวมเหตุการณ์มิวเทชั่นของแฝดรวมกันนะคะ**
 
 
*ข้อมูลอาจมีการเปลี่ยนแปลงตามความเหมาะสม และถ้าผิดพลาดอะไรยินดีแก้ไข*
 
 
 
 
 
 photo BlZ4Pe-CIAAhJgV.jpg
 
รูปหน้าตรง

ชื่อ : Ralph [ราล์ฟ]
นามสกุล : Tychzen [ทิชเซ่น]
 
รายละเอียดเครื่องประดับ 
ลักษณะเครื่องประดับ : สร้อยเงิน 
สีผลึก : สีฟ้าโทน Dodgerblue
ขนาดผลึก : 1.5 cm (โดยประมาณ)

 
 
 
 photo RR-24142-jewelly.jpg
 
อายุ : 22
วันเกิด : 10 / 7
เพศ : ชาย
ส่วนสูง : 189 
น้ำหนัก : 83 
 
ภูมิลำเนา :  Vaniejera [วาเนียเจร่า]
เชื้อชาติ : เดนมาร์ก
 
อุปนิสัย :

-นิ่ง เงียบ

-ขี้รำคาญ

-ไม่พูดในสิ่งที่คิดว่าไมจำเป็น ไม่ยิ้มในสิ่งที่คิดว่าไม่จำเป็น ไม่ทำอะไร...ในสิ่งที่คิดว่าไม่จำเป็น

-ขี้ประชด ขี้น้อยใจ(กับคนในครอบครัว)

-ค่อนข้างเอาแต่ใจ

-ด่าเป็นด่า ไม่เว้นเพศ

-นิ่งสงบ กับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นไม่ว่าจะเป็นสถานการณ์ที่ดีหรือเลวร้าย

-ประเภทชอบคิดมากกว่าพูด

-ชอบเรื่องแปลกใหม่ น่าใส่ใจ น่าค้นหา

-ติดนิสัยเดาะลิ้นเวลาคิดมากๆหลายๆเรื่องหรือ คิดอะไรไม่ออก

 

ประวัติความเป็นมา : เป็นครอบครัวจากชนชั้นธรรมดา พ่อมีอาชีพเป็นตำรวจน้ำคอยดูแลรักษาน่านน้ำในเขตนั้นๆ ส่วนแม่เป็นแม่บ้าน อาศัยอยู่ในบ้านติดชายทะเล ครอบครัวเล็กๆที่ธรรมด๊าธรรมดา (แค่หน้าตาดีทั้งบ้าน /ถุ้ย)

 
 
อื่นๆ :
- วางแผนอนาคตไว้ว่ากำลังจะสอบเข้าเป็นตำรวจตามรอยของพ่อ แต่ดันเกิดเหตุมิวเทชั่นซะก่อน
- มีแฝด 1คน
- ชอบเล่นกีฬา (แต่ชอบอ่านศึกษาค้นคว้ามากกว่า) ค่อนข้างคล่องตัวในการเคลื่อนไหว แต่ความสามารถการกะระยะไม่ค่อยดีนัก เนื่องจากเป็นปัญหาทางการมองเห็นตั้งแต่เกิด ซึ้งเจ้าตัวก็พยายามฝึกเพื่อแก้ไขจุดบอดนี้อยู่
 
สีผม : สีดอกเลา
สีตา : สีม่วง *ยีนส์ผิดปกติ*
*ตาบอดข้างซ้ายเนื่องจากเหตุการ์มิวเทชั่น เป็นแผลเป็นตามภาพเลยค่ะ*

ดวงตาสีม่วงเข้มนั้นเกิดจากการเป็น Ocular Albinism ที่ไม่สมบูรณ์ เป็น rare case (ซึ่ง Albinism ประเภทนี้จะส่งผลแค่สีของตาเท่านั้น) สายตาจึงมีความผิดปกติทางการมองเห็นบางประการ แต่ทางกายภาพด้านอื่นนั้นถือว่าปกติ ไม่มีปัญหาอะไร


 
 
 
────────────────────────────────
 
 
 
 
 
 
 photo BlZ4E9WCQAAEhqK.jpg
 
รูปหน้าตรง
 
ชื่อ : Rloyd [รอยด์]
นามสกุล : Tychzen [ทิชเซ่น]
 
รายละเอียดเครื่องประดับ (ผลึก)
ลักษณะเครื่องประดับ :  โดยพื้นฐานเป็นกำไลหนังสีขาว ที่มีออฟชั่นเสริมเป็นถุงมือ เพื่อความสวยงาม แฟชั่น และกันกำไลหลุด หล่น หาย
สีผลึก : เขียวโทน Peridot
ขนาดผลึก : 1.5 cm (โดยประมาณ)
 
 
 photo RR-24143-jewelly.jpg
 
อายุ : 22
วันเกิด : 10 / 7
เพศ : ชาย
ส่วนสูง : 190
น้ำหนัก : 85
 
ภูมิลำเนา :  Vaniejera [วาเนียเจร่า]
เชื้อชาติ : เดนมาร์ก
 
อุปนิสัย : 

-เข้ากับคนง่าย แม้ว่าจะมีพื้นที่ส่วนตัวระดับหนึ่ง เพราะเป็นคนรู้จักพูด/คุยเก่ง

-พูดน้ำไหลไฟดับ รักสนุก ขี้เล่น ขี้ม่อ ปากร้าย

-สามารถด่าผู้หญิงได้ง่ายๆ แต่ไม่ใช่ด่าเพราะเกลียดหรอกนะ แค่ปากไวเท่าใจคิด

-เล้าเหลือคนพอควร แม้จะไม่ได้สนิทหรือรู้จักกันมาก่อน

-เป็นคนทำอะไรตามใจตัวเอง จนคล้ายเอาแต่ใจ

-ไม่ค่อยคล้อยตามสถานการณ์นัก ไม่ใช่ไม่รู้จักอ่านบรรยากาศนะ แค่ไม่สนใจเท่านั้นเอง

-ชอบที่จะตายเอาดาบหน้ามากกว่านั่งวางแผน แต่ถ้าจำเป็นต้องทำก็ไม่เกี่ยง แค่อาจจะบ่นเป็นหมีกินผึ้ง




ประวัติความเป็นมา : เหมือนแฝดด้านบนเลยครับ (หุหุ)


อื่นๆ : 

- ชอบเล่นกีฬา จึงค่อนข้างคล่องตัวในการเคลื่อนไหว แต่ความสามารถการกะระยะไม่ค่อยดีนัก เนื่องจากเป็นปัญหาทางการมองเห็นตั้งแต่เกิด ซึ้งเจ้าตัวก็พยายามฝึกเพื่อแก้ไขจุดบอดนี้อยู่

- มีสถานะเป็นน้องชายฝาแฝดของราล์ฟ รักและผูกพันธ์มากตามประสาแฝด และเพราะเหตุนี้ เนื่องจากเหตุการณ์มิวเทชั่นที่ทำให้พี่ชายบาดเจ็บ (อ่านเพิ่มได้ในเหตุการณ์มิวเทชั่นด้านล่าง)เวลาอยู่ใกล้จึงมีแนวโน้มที่จะเสียศูนย์ด้านการควบคุมพลัง

 

สีผม : สีดอกเลา
สีตา : สีม่วง *ยีนส์ผิดปกติ*

ดวงตาสีม่วงเข้มนั้นเกิดจากการเป็น Ocular Albinism ที่ไม่สมบูรณ์ เป็น rare case (ซึ่ง Albinism ประเภทนี้จะส่งผลแค่สีของตาเท่านั้น) สายตาจึงมีความผิดปกติทางการมองเห็นบางประการ แต่ทางกายภาพด้านอื่นนั้นถือว่าปกติ ไม่มีปัญหาอะไร



 
 
---------------------------เหตุการณ์มิวเทชั่น(โดยละเอียด)---------------------------
 
*เป็นเหตุมิวเทชั่นของทั้งคู่นะคะ*
 
 

ชายหนุ่มยืนมองพาหนะลำขนาดย่อมตรงหน้าด้วยสายตาฉงน เรือบดที่ 'หัก' ออกเป็นสองท่อนต่อหน้าต่อตา ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้ไม่นานมันยังคงสภาพสมบูรณ์ดีอยู่แท้ๆ

เกิดอะไรขึ้นงั้นหรือ?


คิ้วสีหม่นขมวดเข้าหากันอย่างไม่แน่ใจนัก ก่อนมือหนาจะกำแล้วเคาะกราบเรือซีกขวา พร้อมความคิดอยากที่อยากให้เกิดเหตุแบบเมื่อครู่ขึ้นอีกครั้ง...


    เรือครึ่งซีกนั้นหักอีกท่อน


   ชายหนุ่มกระพริบตาปริบๆ อ้าปากเหมือนจะร้องอะไรสักอย่าง แต่เขาก็รีบตะครุบปากตัวเองหมับ หันซ้ายหันขวาแล้วย่อตัวลงเก็บหินก้อนเล็กๆขึ้นมากำ


'แตกสิ แตกให้ละเอียด'


เสียงในใจกระซิบสั่งไปที่ของในมือ หินก้อนนั้นสั่นน้อยๆ ก่อนจะปรากฎรอยร้าว แล้วแตกออกเป็นเสี่ยงๆ คล้ายโดนกระแทกด้วยแรงอัดมหาศาล อย่างน้อยๆ ก็คล้ายแบบนั้น

เนตรสีม่วงจากความผิดปกติทางพันธุกรรมเบิกกว้าง ทั้งตะลึงปนไม่เชื่อในตัวเองเท่าไหร่นัก แล้วมันก็แปรเป็นแววระริกของความสนุก เขาเทของในมือลงบนหาด แล้วจึงลุกยืนด้วยความระมัดระวัง

 


เมื่อได้ของดีมา...ก็ต้องใช้ให้คุ้มสิจริงไหม?


เขาเองก็เคยได้ยินเรื่องของพลังพิเศษพวกนี้มาบ้าง แต่ไม่เคยคิดมาก่อนว่ามันจะยอดเยี่ยมขนาดนี้ ดูเหมือนว่าเพียงแค่นึกคิด เขาก็ทำให้สิ่งของไม่ว่าจะใหญ่หรือเล็กแยกออกจากกันได้ แม้จะไม่ออกมาตรงกับรูปแบบที่คิดนัก แต่มันก็ไม่สำคัญหรอก


ชายหนุ่มเอนตัวนั่งพิงกับโขดหินพลางหอบน้อยๆ ถึงกระนั้นรอยยิ้มบนใบหน้าก็ไม่ได้เลือนหายไปอย่างใด ขณะที่สายตาทอดมองไปยังก้อนหิน ต้นไม้ ซากเรือและสิ่งของเก่าๆ ทั้งขนาดเล็ก ใหญ่ ที่ตนเพิ่งทดลองเล่นด้วยเมื่อครู่ มือซ้ายยกขึ้นมาปาดเหงื่อบนใบหน้าออกอย่างลวกๆ

   ถึงแม้ว่าเวเนียเจร่าจะเป็นหนึ่งในบรรดาเมืองใหญ่ แต่ข้อดีของการมีบ้านติดทะเลก็คงเป็นมีพื้นที่ส่วนตัวเยอะกว่าบ้านที่อยู่ในตัวเมือง เขาถึงได้เล่นสนุกได้เต็มที่อย่างนี้ไงล่ะ


“ฮู้ว….”  ลมหายใจหนักๆ ถูกผ่อนออกมาคล้ายผ่อนคลาย ก่อนร่างสูงโปร่งจะลุกขึ้นยืนแล้วบิดขี้เกียจ

“แบบนี้ต้องเอาไปอวดซะแล้วสิ หมอนั่นต้องตะลึงแน่ รอให้แกได้เห็นก่อนเถอะ”

น้ำเสียงนั้นเจือความตื่นเต้นไว้เต็มที่ อะดรีนาลีนเหมือนสูบฉีดอีกครั้งคล้ายลืมความเหนื่อยเมื่อนึกไปว่าพี่ชายฝาแฝดหน้าเดียวจะแสดงสีหน้าออกมายังไง


    แล้วขายาวๆ ก็ออกวิ่งกลับไปยังบ้านของตนทันที...โดยไม่ทันสังเกตว่าหินที่ตนเพิ่งเอนกายพิงเมื่อครู่ ค่อยๆ ปรากฏรอยร้าวแล้วแยกออกจากกัน แม้ว่าตัวเขาจะไม่มีความตั้งใจใดก็ตาม


 

 

+++++++++++++

 

 

เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบแว่วเข้ามาในโสตประสาท ขณะที่เขานั่งเหม่อมองออกไปยังชายทะเล ทั้งๆที่ยังมีหนังสือเล่มหนาเปิดคาทิ้งไว้บนตักอย่างเช่นทุกวัน


เสียงฝีเท้านั่นใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ไม่นานเสียงเปิดประตูของบุคคลที่หน้าละม้ายคล้ายตนเองก็ดังขึ้น แต่กลับมีเสียงที่ดังกว่าแย่งความสนใจไป

"ราล์ฟ!!!!!"

บึ้ม เพล้ง เพล้ง!! เพล้ง!!!!!

 


กระจกในห้องที่เขาอยู่สั่น แล้วแตกแทบจะในทันทีหลังจากที่น้องชายฝาแฝดเปิดประตูเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นเต้นกับอะไรบางอย่าง

แต่....ที่น่าแปลกกว่านั้น คือตอนที่เขาหันไปมองกระจก สิ่งที่ทำให้เขาเบิกตากว้างกว่าไม่ใช่เพราะตกใจกับเหตุการณ์นั้น แต่เป็นภาพเศษกระจกเหล่านั้น ลอยเข้ามาหาเขา...อย่างช้าๆ

 


มันช้ากว่าปกติ ช้ากว่าที่มันควรเป็น



ก่อนที่จะรู้ตัว เศษกระจกชิ้นนึงก็ได้ทิ่มเข้ามาในดวงตา ก่อนที่เขาจะล้มลงไปกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ทุกอย่างดูสับสนพร่ามัว รู้สึกตัวอีกทีเขาก็มานอนอยู่ที่โรงพยาบาลของเมือง


+++++++++

 

 

........


เขายังคงถามตัวเองอยู่ว่านี่เป็นความฝันหรือไม่ แม้ว่ากลิ่นอายของโรงพยาบาลที่ลอยมาแตะจมูกจะชัดเจน พื้นสีขาวที่เขาย่ำเดินนั้นก็มั่นคง ทุกอย่างดูเป็นความจริง...ยกเว้นสิ่งเดียว


เขาเพิ่งจะทำร้ายพี่ชายฝาแฝดไป


มือใหญ่ๆ ยกนวดขมับ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นตบหน้าตัวเองซ้ำๆ เหมือนจมอยู่ในความสับสน เขาเบ้ปากเล็กน้อยเมื่อเดินมาถึงห้องพักของหมอนั่น มือสองมือนั้นสั่น ไม่แน่ใจว่าถ้าเปิดไปแล้วจะเกิดเหตุซ้ำรอยหรือไม่

 ลมหายใจถูกสูดเข้าลึก แม้ว่าจะเหม็นกลิ่นของโรงพยาบาลมากแค่ไหน แต่อย่างน้อยมันก็ช่วยให้เขาสงบใจได้ แก้วน้ำในมือซ้ายสั่นเล็กๆ แต่ไม่มีอะไรมากกว่านั้น ทำให้เขาเบาใจได้บ้าง

หลังจากผ่านไปนานสองนาน รอยด์ ทิชเซ่น ก็ตัดสินใจใช้มือขวาที่ว่าง จับลูกบิดแล้วเปิดประตูเข้าไปข้างใน

"เฮ้ เป็นไงบ้าง"

“......ไง” น้ำเสียงของราล์ฟและคำที่เขาใช้ยังคงสั้นนิ่งได้ใจความอย่างเช่นทุกครั้ง สายตาที่ราล์ฟมองกลับมายังคงเป็นดวงตาของพี่ชายที่มองน้องชายที่เดินตามๆกันมาไม่กี่วินาทีจากท้องของมารดา แม้จะมีผ้าปิดแผลที่ดวงตาด้านนึง


“...น้ำ” คนบนเตียงมองไปที่มือของคนที่ถือแก้วน้ำอยู่ แต่ไม่ยอมเอามาให้ซักทีจึงต้องเอ่ยคำขอ
 

"กลายเป็นไอ้บอดไปแล้วนะ" ผู้เป็นน้องชายพูดติดตลก เหมือนให้กลบความจุกอกเอ่อขึ้นมาอุดคอหอย

แก้วในมือซ้ายยังคงสั่น ยามที่ยื่นมันให้คนที่เตือน...ไม่หรอก ไม่ใช่แก้ว มือเขาต่างหากที่สั่น


“....” ไม่ได้พูดอะไรตอบแต่ยื่นมือไปรับแก้วน้ำที่อีกฝ่ายยื่นมาให้ แต่เพราะด้วยความที่ยังไม่ชิน ทัศนียภาพที่มืดบอดข้างเดียว ทำให้เขารับน้ำจากมือของอีกฝ่ายพลาด จนแก้วบรรจุของเหลวใสนั้นหล่นแตกลงกับพื้นข้างเตียง


ตาที่มองเห็นเพียงข้างเดียวมองไปที่ซากแก้วแหลกคาพื้น …


ภาพเหตุการณ์กระจกแตกในเช้าวันนี้ย้อนเข้ามาให้หัว สายตาเขาจับจ้องเขม่งไปที่เศษแก้วเหล่านั้น พลัน...จากซากแก้วสีใสที่แหลกกระจายบนพื้นก็เรียงตัวกลับมาคงรูปร่างของแก้วดังเดิม แต่น้ำยังคงเจิ่งนองบนพื้นของโรงพยาบาล…


++++++++++++++

 

  รอยด์มองภาพเบื้องหน้าเหมือนประมวลผล ก่อนรอยยิ้มจากความตื่นเต้นจะปรากฎ แต่พอเงยขึ้นมองรูปหน้าแบบเดียวกันก็ต้องชะงัก แล้วหุบยิ้มจากความรู้สึกผิด เขาจงใจยอมให้ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบครู่หนึ่ง แล้วจึงเอ่ยขึ้น


"เปลี่ยนแก้วแล้วกัน เดี๋ยวมานะแก" ว่าจบก็งึมงงำกับตัวเองพลางเดินออกจากห้องไป

  “รอยด์...” ราล์ฟเอ่ยเรียกฝาแฝด แต่พอเห็นอีกฝ่ายเดินออกไปแล้ว ก็ไม่ได้พูดอะไร  เขาเอนหลังพิงกับหมอนมองเพดานห้องพยาบาลพลางเดาะลิ้นใช้ความคิด ในหลายเรื่องที่หมุนวนอยู่ในสมอง ทั้งเรื่องที่เกิดขึ้น และเรื่องต่างๆที่กำลังจะตามเข้ามา... ก่อนจะหลับไปด้วยความอ่อนล้า



.......
 
 
 
 
 
 
ช่องทางติดต่อ
 
TWITTER : คนพี่ AFAL_R1
                   and คนน้อง AFAL_R2
 
                   อื่นๆ หลังไมค์ค่ะ
 
 
 
♦♦♦────────────────────────────────♦♦♦
 
 
 
ฮู่ว ,,
 
*ปาดเหงื่อ*
 
คำผิดเยอะมาาากกก ขออภัยด้วยนะคะ TTvvTT
 
 
 
 
 

Comment

Comment:

Tweet

แฝดหละแฝดดดดด แฝดดดดดดดดด อูย..ฆล๊อหล่อ55555 ขอโทษที่ไปกวนตอนนายอ่านหนังสือนะราล์ฟ555555

#6 By PLSugrx on 2014-04-28 16:53

โอววว เหตุการณ์มิวเทชั่นอ่านแล้วสุดยอดเลย
ราลฟ์ดูใจเย็นจัง
//โดกิกะหนุ่มแว่นค่ะ
ไว้จะไปทักทายนะ

#5 By @sspack on 2014-04-26 13:10

อั๊ยย่ะะะะ ฉันก็คิดอยู่ว่าลูกเธอมันต้องใส่แว่น ฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ
ว่าแต่ลูกเธอดูดุมากกับเกรียนมากอ่ะ 5555555555แต่หล่อมาก ให้อภัย 
ไว้มาโรลกันนะเธอววว์  
ปล.ฉันรู้สึกว่าลูกเราต้องกลัวลูกเธอแน่ๆ orz

#4 By Hatoribaka on 2014-04-25 04:04

แฝดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

#3 By ลอดโต๊ะ on 2014-04-24 18:09

*กวักมือ* มามะตะเองงงง มาเล่นกันเถอะ

#2 By derick on 2014-04-24 11:58

เอื้ออออออออออออออออออออออออออออออออ
โครตตตตตตตตตตตตตตตตตหล่อออออออออ
อ่ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
//ไม่ได้เล่นแต่มาสครีม

#1 By ESSER' on 2014-04-24 02:55

Tatsuya★17 View my profile